W 2015 r. moja skóra wypowiedziała mi wojnę. Pokrzywka kontaktowa, która nie ustępowała mimo wizyt u różnych specjalistów. Suchość, swędzenie tak intensywne, że nie mogłam spać. Stosowałam maści, leki i kosmetyki ale nie pomagały.
Pod koniec 2016 r. usłyszałam od lekarza zdanie, które wszystko zmieniło: „Wyrzuć każdy kosmetyk”. Byłam przerażona – jak żyć bez balsamu? Pierwszego dnia posmarowałam się zwykłym olejem kuchennym. Zapach był okropny, ale poczułam ulgę. I wtedy do mnie dotarło: problemem nie była moja skóra, tylko kosmetyki, których używałam.
Zaczęłam studiować składniki i w lutym 2017 r. w mojej kuchni, stworzyłam pierwszy krem – idealny dla mnie. W czerwcu dałam go przyjaciółce. Jej SMS następnego dnia zmienił wszystko: „Nigdy nie miałam tak gładkiej skóry. Nie mogę przestać się głaskać!” Ten jeden SMS był iskrą – zrobiłam krem dla niej, potem dla jej koleżanek.
We wrześniu 2017 r. założyłam firmę i rozpoczęłam studia z chemii kosmetycznej. Byłam dumna – jedyna studentka z własną marką! Ale gdy w grudniu odebrałam pierwszą przemysłową partię kremów, rozpłakałam się. Konsystencja była twarda jak kamień. To nie był już ten sam produkt.
Podjęłam więc buntowniczą decyzję: „Zrobię to sama!” W maju 2018 r. odrzuciłam kompromisy i wróciłam do ręcznego tworzenia, by zachować tę magiczną konsystencję. W czerwcu ruszyła sprzedaż kremów stworzonych od początku do końca przeze mnie. Zaczynałam od dwóch produktów, przecierając szlaki dla kosmetycznego minimalizmu w czasach, gdy nie był on jeszcze modny.
A mój hipoalergiczny krem, zrodzony z potrzeby ukojenia własnej skóry, szybko znalazł kolejne ważne zadanie – stał się wsparciem w pielęgnacji niezwykle wrażliwej skóry pacjentów onkologicznych.