W 2015 roku moja skóra stała się moim największym nauczycielem. Pokrzywka kontaktowa pojawiała się mimo wizyt u różnych specjalistów. Suchość i swędzenie dawały się we znaki, zwłaszcza nocą. Sięgałam po maści, leki, kosmetyki, ale żaden nie przynosił trwałej poprawy. Pod koniec 2016 roku usłyszałam od lekarza słowa, które były punktem zwrotnym: „Wyrzuć każdy kosmetyk”. Przyznam, że w pierwszej chwili poczułam niepokój. Jak żyć bez balsamu? Pierwszego dnia sięgnęłam po zwykły olej kuchenny. Zapach nie był zachęcający, ale skóra odpowiedziała ulgą. Wtedy zaczęłam rozumieć: problemem nie była moja skóra, tylko kosmetyki, których używałam. Zaczęłam studiować składy.
W lutym 2017 roku w mojej kuchni powstał pierwszy krem, taki który w końcu był dla mnie odpowiedni. W czerwcu dałam spróbować go przyjaciółce. Następnego dnia przyszła wiadomość, która była dla mnie potwierdzeniem: „Nigdy nie miałam tak gładkiej skóry. Nie mogę przestać się głaskać!” To był moment, który nadał kierunek. Zrobiłam krem dla niej, potem dla jej koleżanek. We wrześniu 2017 roku założyłam firmę i rozpoczęłam studia z chemii kosmetycznej. Byłam dumna, jedyna studentka z własną marką. W grudniu odebrałam pierwszą przemysłową partię kremów. Byłam rozczarowana, konsystencja różniła się od tej, którą stworzyłam ręcznie. To nie był już ten sam produkt. Postanowiłam więc pójść własną drogą. W maju 2018 roku wróciłam do ręcznego tworzenia, by zachować tę konsystencję, która sprawdziła się w praktyce. W czerwcu ruszyła sprzedaż kremów tworzonych przeze mnie od początku do końca. Zaczynałam od dwóch produktów, wprowadzając kosmetyczny minimalizm w czasach, gdy nie był on jeszcze powszechnie znany. A mój hipoalergiczny krem, zrodzony z potrzeby ukojenia własnej skóry, znalazł kolejne ważne zastosowanie. Dziś wspiera pielęgnację bardzo wrażliwej skóry, w tym pacjentów onkologicznych.